گروه کوهنوردی و اسکی جام سهند تبریز

خبر, عكس و گزارش كوهنوردي

گزارش تصویری مسابقات دوچرخه سواری کوهستان در ارتفاعات «تبریز»
 
 
تصاویر این رقابت‌ها که در رشته «کرانس کانتری» برگزار شده را
در خبرگزاری ایرنا ببینید.
 
 
+ نوشته شده در  یکشنبه 1393/06/02ساعت 13:1  توسط اورست  | 


تصویر دیوید گوتلر، کوه نورد آلمانی تیم The North Face 

کوهستان بار دیگر نشان داد که به زور نمیشه بر قله آن ایستاد مگر اینکه شرایط آن محیا باشد.. این امری ست بدیهی که حتی بهترین های دنیای عمودی هم نمی توانند کوهستان را تسلیم خواسته های خود بکنند!

در جدیدترین خبری که دیروز در سایت اکس وب منتشر شده، آمده است که تومٍک ماسکییویچ از تیم لهستان و دیوید گوتلر از تیم The North Face بعد از تلاش خود و صعود تا ارتفاع ۷،۲۰۰ متر تصمیم گرفتند همه وسایل و تجهیزات خود را جمع آوری کرده و به سمت بیس کمپ رهسپار شوند.

در این خبر با اشاره به بادهای بسیار شدید و سرمای وحشتناک نانگا، به تلاش دیوید و تومک اشاره شده که آن دو بعد از ارزیابی های خود در ادامه مسیر صعود و در جبهه دایامیر متوجه شده اند که شرایط بسیار خطرناک بوده و به همین دلیل تصمیم گرفته اند بازگشته و با ملحق شدن دیگر کوه نوردان لهستانی، پاول، از کمپ ۳ و یاسک از کمپ ۲ راهی بیس کمپ شوند.

دیگر خبری که در این گزارش آمده مربوط به کوه نورد ایتالیایی دانیل ناردی ست که او نیز اعلام کرده از ادامه تلاش دست کشیده و به خانه باز می گردد. به این ترتیب نانگا پاربات بعد از ۲۱ تلاش همانند K2 همچنان در زمستان صعود نشده باقی ماندند.

 

منبع: http://www.explorersweb.com/everest_k2/news.php?url=winter-2014-climbers-at-7000m-on-nanga-p_139360434


+ نوشته شده در  دوشنبه 1392/12/19ساعت 11:8  توسط اورست  | 

صمد پور سیدی رکابزن پتروشیمی تبریز برای اولین بار در تاریخ دوچرخه سواری کشورمان مقام اول تور لانکاوی را از آن خود کرد

تعظیم بیست تیم جهانی، پرو کنتیننتال، کنتیننتال و ملی در برابر تیم قدرتمند پتروشیمی تبریز و میر صمد پور سیدی در پایان آخرین مرحله تور بین المللی لانکاوی. 
آخرین مرحله تور لانکاوی در مسیر 103 کیلومتری تاسیک کنیر تا کوالا ترنگانو برگزار شد تا پس از 10 مرحله مسابقه و پیمودن مسیر 1495 کیلومتری به کار خود پایان دهد.
در پایان این مرحله آندرا گواردینی از تیم آستانا موفق شد تا با کسب زمان 2 ساعت و 15 دقیقه و 55 ثانیه زودتر از دیگر رقبای خود از خط پایان عبور کند و مقام اول این مرحله را از آن خود کند، پس از وی آیدیس کروپیس از تیم گیرین اج و فرانچسکو چیچی از تیم یلو فلو با کسب زمان مشابه به ترتیب مقامهای دوم و سوم را از آن خود کردند.
در مجموع رده بند انفرادی نیز میر صمد پور سیدی موفق شد تا با کسب زمان 35 ساعت و 7 دقیقه و 16 ثانیه برای اولین بار در تاریخ کشورمان مقام اول را در این تور از آن خود کند.
در مجموع رده بند تیمی به ترتیب مقامهای اول تا سوم به تیمهای MTN از آفریقا، پترو شیمی تبریز و ونزوئلا رسید.
در مجموع رده بندی برترین دوچرخه سواران و تیم های آسیایی نیز، تیم پترو شیمی تبریز موفق به کسب مقام اول شد و میر صمد پور سیدی، وحید غفاری و امیر کلاهدوز مقام های اول تا سوم را ار آن خود کردند.
یکی از نکات شایان توجه در تور لانکاوی 2014 حضور طوفانی رکابزنان تیم پتروشیمی بود که موفقیت های چشم گیری را به خود نسبت دادند این اتفاق مهم نوید بخش سال پر افتخاری برای تیم پترو شیمی تبریز و ورزش دوچرخه سواری ایران است.

+ نوشته شده در  دوشنبه 1392/12/19ساعت 11:5  توسط اورست  | 

اسكي‌بازان «اسلواكي» در دامنه‌های زیبای «سبلان»
 
 
بنا بر خبر ارسالی به «کوه‌نوشت» توسط «محمد کارگر» از هیئت شهرستان پارس آباد مغان؛
 در ۱۶ اسفند ماه ۹۲ تنی چند از اسكي‌بازان كشور "اسلواكي" در ارتفاعات سبلان به اسکی پرداختند که گزارش تصویری آن را اینجا ببنید.
+ نوشته شده در  دوشنبه 1392/12/19ساعت 11:1  توسط اورست  | 

یکی از سخت‌ترین مسابقات دومیدانی  ... دویدن روی یخ!
 

 دریاچه بایکال به عنوان بزرگترین، قدیمی ترین و همچنین عمیق ترین دریاچه آب شیرین دنیا شناخته می شود. این دریاچه هرساله به علت موقعیت جغرافیایی خاصش دچار یخ زدگی شدید می شود و از همین رو می تون بر روی آن مسابقات مختلف را برگزار کرد.
 
دوی مارتن بر روی دریاچه یخی بایکال یکی از سخت ترین و طاقت فرساترین مسابقاتی است که هر ساله در دنیا برگزار می شود. این مسابقه به مسافت 42 کیلومتر و تماما روی یخ های دریاچه برگزار می شود. چندی پیش نیز 10 مین سالگرد این مسابقات برگزار شد.
 
 
با اینکه این مسابقات از جمله سخت ترین به حساب می آید اما سالانه ورزشکاران بیشماری از 50 کشور مختلف دنیا به دور هم جمع می شوند تا مسابقاتی را برگزار کنند. هدف اصلی از برگزاری این مسابقات اگاه کردن مردم دنیا در مورد الودگی های ابی و حفظ اب شیرین دنیاست.
 
این ورزش همیشه در میان 10 مسابقه سخت تاریخ قرار داشته است. با توجه به بادهای وحشتناک سرد سیبری و همچنین یخ و لغزندگی مسیر این موضوع چنان غیر قابل تصورهم نیست. تا با به حال افراد زیادی در میانه مسابقه آن را رها کرده اند یا دچار مشکلات خاص شده اند.
 
این دریاچه با اینکه میزبانی برای مسابقات است اما همیشه تحت حفاظت سازمان ملل بوده و قدمت آن را 20 تا 25 میلیون سال پیش تخمین زده اند. بایکال 90 درصد از آب شرب روسیه را نیز تامین می کند و در زمان مسابقات یخی که روی این دریاچه را می پوشاند قطری 1.5 متری دارد.
 
 
+ نوشته شده در  دوشنبه 1392/12/19ساعت 11:0  توسط اورست  | 

پخش ۳ مستند جدید و دیدنی کوه‌نوردی در ایام نوروز 
از شبکه ورزش سیما
 
 
گروه «تأمین برنامه شبکه‌ی ورزش سیما»، مستندهای جدید و جالبی را از رشته‌های مختلف ورزشی ویژه نوروز ۹۳ آماده کرده که در آن ایام پخش خواهد شد.
 
اگر در چند روز اخیر بیننده‌ی شبکه ورزش بوده باشید، تیزر این مستند‌ها با اجرای بنده و سایر همکارانم به صورت متناوب از این شبکه پخش می‌شود.
 
در این میان، سه مستند جدید و دیدنی به نام‌های «رویای رام نشده»، «قله» و «صخره‌ای به نام پِروفِت» از جمله مستندهای کوه‌نوردی‌ست که شما را به تماشای آنها در ایام نوروز از شبکه ورزش سیما دعوت می‌کنم.
 
 
 
 تیزر معرفی مستندهای نوروزی شبکه ورزش را اینجا ببینید
+ نوشته شده در  دوشنبه 1392/12/19ساعت 10:59  توسط اورست  | 


خاطره ای خوب دیگر برای سیمونه از این اکسپدیشن

سیمونه مورو، کوه نورد مشهور ایتالیایی که اخیرا از اکسپدیشن زمستانی نانگا دست خالی بازگشت در مسیر بازگشت خود و در چیلاس مورد استقبال گروهی از اهالی روستای "سر" (Ser) قرار گرفت که حامل نامه دولت پاکستان برای وی بودند.

این نامه حاوی پیام تشکر و قدردانی دولت پاکستان از سیمونه به خاطر مساعدت او در ساخت یک بیمارستان در روستای "سر" و یک جان پناه برای چوپان ها ( و کوه نوردانی که احتمالا در آن مسیر قرار دارند) در بیس کمپ نانگا واقع در جبهه دایامیر می باشد.

+ نوشته شده در  دوشنبه 1392/12/19ساعت 10:57  توسط اورست  | 


دانیلو کالگری (Danilo Callegari)، کوه نورد و دوچرخه سوار ایتالیایی به تازه گی اکسپدیشن ۱۵۳ روزه خود 
که هیمالیا را به اقیانوس هند پیوند می داد را به پایان رساند.

دانیلو قبل از نیمه تمام گذاشتن صعودش به خاطر بدی شرایط هوا توانست به شیوه سولو در مسیر اوچووا (Ochoa Route) در جبهه شمالی تا ارتفاع ۷،۱۵۰ متری قله ۸،۰۱۳ متری شیشاپانگما در تبت پیشروی کند. او بعد از بازگشت به کاتماندو در نپال دوباره به شیوه سولو اما اینبار با دوچرخه مسیر طولانی خود را تا جنوبی ترین نقطه شبهه قاره هند طی کرد تا به ساحل اقیانوس هند برسد. این داستان بعد از بازگشت او به ایتالیا نقل شده است.

دانیلو در مصاحبه خود با سایت اکس وب در شرح سفر ماجراجویانه خود می گوید: " من به سبک سولو و آلپاین، بدون استفاده از باربر ارتفاع، راهنما، طناب ثابت یا کپسول اکسیژن صعود کردم. کسی وسایل من را در کوهستان حمل نکرد. من پنج بار برای برقراری کمپ های خود و صعود قله تلاش کردم.

هوا تا یک روز قبل از صعود قله مطلوب بود. سپس تا کمپ ۲ در ارتفاع ۷۰۰۰ متری پیش رفتم و ۱۵۰ کمتر دیگر به سمت کمپ ۳ صعود کردم تا وضعیت برف و امکان صعود را چک کنم که برف سنگین مسیر صعود را پوشانده بود و به همین دلیل به بیس کمپ پیشرفته خود برگشتم. علی رغم اینکه چند روز در بیس کمپ منتظر هوای مناسب برای صعود بودم، تغییری در شرایط هوایی پیش نیامد و من تصمیم گرفتم در همین هوا به صعود خود ادامه دهم و توانستم بعد از تاریکی به کمپ اول برسم و اوایل صبح به سمت کمپ دو حرکت کردم که بهمن های متعدد و خطر شکاف های یخی پنهان باعث شد تا تصمیم سخت بازگشت و اتمام صعود را بگیرم. به نظرم باید به پاسخ کوهستان که میگه "نه، این زمان مناسبش نیست" احترام گذاشت. من ۴۰ روز را در کوهستان سپری کردم و تا ارتفاع ۷،۱۵۰ متری پیش رفتم.

ار بیس کمپ یک وسیله نقلیه متعلق به آژانس ترکینک نپال منو تا کاتماندو رساند. اونجا فهمیدم که اتفاقی پاسپورتم را در یک کوله در کمپ ۲ جا گذاشته ام، به همین خاطر باید برای دریافت پاسپورت و ویزا برای عبور از نپال و هند اقدام می کردم که این کار ۲۰ روز طول کشید. از همانجا به سمت غرب از طریق خاک نپال شروع به دوچرخه سواری به سمت شمال غرب هند کردم.


کویر ثار ( Thar Desert)، دانیلو در حال تعمیر دوچرخه اش

من از سمت شرق به غرب حرکت کردم و تقریبا به نزدیکی مرز پاکستان رسیدم. مسیرهای عمیق شنی را در دمای ۴۹ درجه دنبال کردم تا به مناطق داخلی شبه قاره رسیدم و جهت یابی را از طریق نقشه های ضعیف و جی پی اس و قطب نما انجام می دادم. از آنجا نیز مستقیما به سمت جنوب هندوستان رکاب زدم تا به جنوبی ترین نقطه هند در شهر کانیاکوماری (Kanyakumari) رسیدم. تمام این مسیر را با توان شخصی خودم طی کردم.

من تصمیم داشتم تا انتهای مسیر را طی کنم. از تپه های کونکان (Konkan Hills) گذشتم. این تپه ها در یک منطقه خطرناک و فشرده جنگلی واقع شده اند و هوای شرجی داره که به ندرت به زیر ۴۰ درجه میافتاد و دائما بالا و پایین می رفتم که این کار منو خسته می کرد اما با این حال فکر می کنم این یکی از جالب ترین مسیرهایی بود که طی کرده بودم.

چند کیلومتر نهایی عاطفی ترین بخش این سفر بودند و من داشتم پایان سفر ۱۵۳ روزه خودم را می دیدم. رسیدن به آخرین تپه در کانیاکوماری و خیره ماندن در بی نهایت اقیانوس من را در حیرت فرو برد. در این سفر ۱۵۳ روزه ۷۴ روز را در حال رکاب مسیر ۴،۸۷۷ کیلومتری بودم."

 

منبع: http://www.explorersweb.com/trek/news.php?url=exweb-interview-danilo-callegari_1392917571

+ نوشته شده در  شنبه 1392/12/10ساعت 13:10  توسط اورست  | 

ماجراجویی در ۱۹۲۵ میلادی!
 
 
دو مرد شجاع در حال تنیس بازی بر روی بال هواپیما در ارتفاع ۱۰۰۰ پایی
«لس آنجلس» سال 1925
 
 
+ نوشته شده در  شنبه 1392/12/10ساعت 13:5  توسط اورست  | 

رقابت‌های «جام فجر» انتخابی تیم ملی بانوان  
و تلاش خوب خواهرم «زهرا رضایی»

نتایج کامل مسابقات جام فجر  و انتخابی تیم ملی بانوان در همدان 
را از طریق پایگاه خبری فدراسیون ملاحظه کنید.


لازم می‌دانم به خواهرم «زهرا رضایی» که با تلاش ارزنده خود و با اختلاف کمی در مرحله نیمه نهایی از بین مجموع 36 شرکت کننده، در جایگاه هفتم «بولدرینگ» و بالاتر از اغلب سنگ‌نوردان خوب تهرانی قرار گرفت، صمیمانه تبریک بگویم ... تا مسابقات بعدی و موفقیت بیش از پیش. 

+ نوشته شده در  شنبه 1392/12/10ساعت 13:4  توسط اورست  | 

گزارش‌هایی از حضور دو یخ‌نورد کشورمان در المپیک زمستانی «سوچی»
 
 
در پایگاه خبری فدراسیون ملاحظه کنید
 
* ... و بازتاب در باشگاه خبرنگاران جوان
 
+ نوشته شده در  شنبه 1392/12/10ساعت 13:4  توسط اورست  | 


Simone Moro

در آخرین خبری که در صفحه فیسبوک سیمونه مورو درج شده بود، سیمونه مورو باتجربه و دیوید گوتلر جوان و البته هر دو توانمند، موفق شده اند کمپ سه در ارتفاع تقریبا ۶،۸۰۰ یا ۷،۰۰۰ متری را در نانگا پاربات برقرار کنند. سیمونه و همنوردش دیوید هر دو از تیم The North Face قصد دارند برای تکمیل دوره همهوایی امشب را در این کمپ سپری کنند.

اما در همین حال خبر می رسد در حالی که سیمونه و دیوید در حال تلاش و تکمیل دوره همهوایی خود برای صعود نانگا هست، برادرش مارسللو (Marcello) دیروز در شهر میلانو (میلان) بود تا به نمایندگی از طرف برادرش جایزه معتبر Gianni Brera را دریافت کند. این جایزه به عنوان ورزشکار سال ۲۰۱۳ ایتالیا به کوه نورد بزرگ این کشور، سیمونه مورو، که در حال حاضر مشغول کوه نوردی اکتشافی خود بر بلندای مرتفع ترین قلل جهان است، تعلق گرفته.

اما در همین حال سایت اکس وب به نقل از گزارشگر خود ادنان رهیل خبر می دهد که دو کوه نورد لهستان شب گذشته رو در کمپ دو در ارتفاع ۶،۱۰۰ متری سپری کرده اند و دیگر همنوردشان تومِک قرار بود امروز به آنها ملحق شود. دانیل ناردی ایتالیایی نیز در حال رسیدن به بیس کمپ جبهه دایامیر می باشد. لازم به ذکر است که دانیل توسط نیروهای پلیس پاکستان اسکورت می شود. باید منتظر شد و دید که آیا بعد از ترک رالف دوجموویتس و با در نظر گرفتن خطر وقوع بهمن آیا شانسی برای دانیل ناردی برای صعود آلپاین موجود می باشد یا نه!

+ نوشته شده در  پنجشنبه 1392/11/10ساعت 12:15  توسط اورست  | 

مسیر پرصخره‌ی اسکی در محل سقوط «مایکل شوماخر»!
 
 
یک هفته‌ی پیش در چنین روزی «مایکل شوماخر» قهرمان پرآوازه‌ی مسابقات اتومبیل‌رانی جهان، در کوه‌های «آلپ» فرانسه در حال اسکی دچار سانحه شد و به شدت از ناحیه سر به یک صخره برخورد کرد.

وضعیت عمومی او خطرناک توصیف شده است اما بر اساس آخرین گزارش ها تا حدی نسبت به روزهای گذشته بهبود نشان داده است. در این حال پزشکان ۳۶ ساعت آینده را برای او حیاتی می‌دانند و از پیش بینی وضعیت او خودداری می‌کنند.
 
پزشک او گفته است این ضربه برای یک مرد ۷۰ ساله قطعا به قیمت جان او تمام می شد اما برای یک جوان در حد ۴۵ ساله قابل تحمل تر است مخصوصا اگر آن فرد فردی مثل «شوماخر» باشد که از توان و سلامت بالای بدنی برخوردار بوده است.
 
 
تصاویر محل سانحه برای «مایکل شوماخ» در بلندی های «آلپ»، نشان از وجود صخره‌هایی دارد که وی نیز به همان‌ها برخورد کرده است!
 
 
 

+ نوشته شده در  دوشنبه 1392/10/16ساعت 14:14  توسط اورست  | 

"عظيم قيچي ساز" بر فراز "چوايو " ايستاد


"عظيم قيچي ساز" ساعت 12:30 شب (به وقت محلي) از کمپ 2 حرکت خود را آغاز کرد و پس از هفت ساعت و نيم تلاش، سرانجام ساعت 8 صبح (5:45 صبح به وقت ايران) موفق شد قله "چوايو" به ارتفاع 8201 متر، ششمين قله مرتفع جهان و "دوازدهمين" قله هشت هزارمتري‌اش را صعود کند. وي در حال حاضر در کمپ 2 به سر مي‌برد.

لازم به توضيح است؛ "قيچي ساز" قله چوايو را بدون استفاده از اکسيژن مصنوعي و بدون استخدام شرپا صعود کرده است.

September 26 Azim Gheichisaz left C2 at 12:30 am and reached the summit of Cho Oyu at 8:00am local time. He summitted Cho Oyu as his 12th 8000 meter peak. Azim is at C2 now


+ نوشته شده در  دوشنبه 1392/07/15ساعت 9:34  توسط اورست  | 


اخبار  دريافتي از چوايو

اخبار دريافتي از چوايو

92/6/27

در سايت شخصي "فرران" (Ferran Latorre) -يکي از اعضا تيم چوايو- که ساعتي پيش به روز رساني شد مي‌خوانيم، "ديروز بهمني بين کمپ 1 و 2 فرو ريخت و سه نفر از چهار شرپايي را که در حال صعود بودند، مصدوم کرد. بارش سنگين برف در روزهاي اخير و باد دلايل اصلي اين حادثه بودند. بهمن بزرگي نبود اما قابل ملاحظه بود و حدود 100 متر عرض داشت.... يکي از شرپاها شديدا مصدوم شد (چندين بريدگي و کبودي در صورت و دست و پا). او ديروز به مرز و امروز با هليکوپتر به کاتماندو منتقل شد..."


+ نوشته شده در  جمعه 1392/06/29ساعت 14:38  توسط اورست  | 

92/6/26 - ساعت 18   

"عظيم قيچي ساز" خبر داد، حدود ساعت 12 ظهر امروز (به وقت محلي) شرپاهايي که بين کمپ 1 و کمپ 2 در حال ثابت گذاري مسير بودند دچار بهمن شدند. سه تن از شرپاها در اين حادثه صدمه ديدند و حال يکي از آنان وخيم است. وي با برانکارد به کمپ اصلي منتقل شد. حال ديگر نفرات مستقر در کمپ اصلي و کمپ1 مساعد است.

http://azimgheichisaz.com/images/news/cho%20oyu/international_cho-oyu_expedition_2013.jpg

کمپ اصلي چوايو - چپ به راست: "عظيم قيچي ساز"، "آلکس باربر" از آمريکا، "بروس گيبنز" از استراليا، "گيا تورتلادز" از گرجستان، "مينگما" از نپال (سردار تيم و همچنين شرپا شخصي "بروس") و "فرناندو لاتوره" از اسپانيا.

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1392/06/27ساعت 16:43  توسط اورست  | 

کوهِ «سرخاب» و دوچرخه!

جوانان دانهیل کار ( دوچرخه سواری کوهستان ) هر هفته با گردهم‌آیی خود اقدام به حرکات نمایشی و برگزاری مسابقات دوچرخه سواری «دانهیل» در دامنه‌ی کوه‌های «سرخاب» تبریز (عینالی) می‌کنند.

گزارش تصویری مهر

+ نوشته شده در  یکشنبه 1392/06/24ساعت 20:31  توسط اورست  | 

92/6/24   

"عظيم قيچي ساز" راهي کمپ 1 شد. وي 7 صبح امروز پس از پايان مراسم پوجا، با کوله‌اي حاوي لوازم شخصي‌اش (15 کيلو) کمپ اصلي را ترک کرد و پس از 3 ساعت کوهپيمايي به کمپ 1 (6400 متر) رسيد. "عظيم" پس از برپايي چادرش و استراحتي 2 ساعته به کمپ اصلي بازگشت.

+ نوشته شده در  یکشنبه 1392/06/24ساعت 20:31  توسط اورست  | 

92/6/22   

"عظيم قيچي ساز" خبر داد، "امروز  پس از راهپيمايي 2 ساعته به کمپ اصلي چوايو (5650 متر) رسيدم. بالغ بر 14 تيم در کمپ به سر مي‌برند و تا جايي که مطلع شدم بعضي از تيم‌ها تا کمپ 1 بالا رفته‌اند. 2 تا 3 روز آينده مراسم "پوجا" (Puja) انجام خواهد شد. سپس راهي کمپ‌هاي بالا خواهم شد."


+ نوشته شده در  شنبه 1392/06/23ساعت 21:35  توسط اورست  | 

92/6/21 

"عظيم قيچي ساز" پس از 4 ساعت راهپيمايي ظهر امروز به محلي معروف به "کمپ مياني" (Middle Camp) به ارتفاع 5350 متر رسيد. وي فردا عازم کمپ اصلي قله چوايو خواهد شد.

+ نوشته شده در  جمعه 1392/06/22ساعت 12:25  توسط اورست  | 

با هیجان و ترس یک دوچرخه‌سوار کوهستان همراه شوید!

فیلمی دیدنی که می‌توان با هیجان و ترس یک دوچرخه‌سوار کوهستان همراه شد.
اینجا ببینید

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1392/06/20ساعت 12:47  توسط اورست  | 

اخبار چوایو عظیم قیچی ساز در بیس کمپ چینی ها(4900 متر)


92/6/18

"عظيم قيچي ساز" صبح امروز به همراه ديگر نفرات تيم روستا "تينگري" را ترک کرد و پس از 3 ساعت به محلي معروف به "کمپ اصلي چيني ها" (Chinese Base Camp) - انتهاي مسير ماشين رو - به ارتفاع 4900 متر رسيد. "قيچي ساز" گفت براي 2 تا 3 روز آينده در اين محل خواهد ماند.

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1392/06/20ساعت 12:43  توسط اورست  | 


تیم بین المللی چو آیو 

کوه نوردان بعد از پایان فصل بارش های برف و باران دوباره به کاتماندو و هیمالیا بازگشته اند. دمای رو به افزایش در مرکز آسیا باعث ایجاد یک منطقه پرفشار شده که همین امر باعث رانده شدن یک هوای خشک به مناطق بیرونی این قاره (به طرف خلیج بنگال) گردیده است که این امر نیز باعث کاهش یا قطع بارندگی ها در منطقه هیمالیا شده است. در طول چند ماه آینده کوه نوردان قادر خواهند بود تا فعالیت خود را بر روی قلل مرتفع هیمالیا به انجام برسانند که این فعالیت ها تا فرا رسیدن زمستان ادامه خواهد داشت.


ماکالو

یک تیم پنج نفره متشکل از کوه نوردان آمریکایی و آرژانتینی امسال قصد تلاش بر روی قله ۸،۴۶۳ متری ماکالو، پنجمین قله مرتفع جهان، را دارند. آنها در ۲۰ آگوست به کاتماندو رسیده و مشغول تهیه تدارکات و امورات عادی خود شدند. در ۲۳ آگوست کاتماندو را به قصد بیس کمپ ماکالو ترک کردند که دیروز (۲ سپتامبر) به بیس کمپ پیشرفته خود رسیدند. این تیم در روزهای آینده برای برقراری کمپ های بالاتر اقدام خواهند کرد. لازم به ذکر است که آنها در تلاش خود از کپسول اکسیژن و باربرها استفاده نخواهند کرد!

شیشا پانگما

پاییز امسال حداقل دو تیم بر روی قله ۸،۰۱۲ متری شیشا پانگما، چهاردهمین قله مرتفع جهان، تلاش خواهند کرد. یک تیم بین المللی متشکل از دو کوه نورد هلندی و یک آلمانی امروز سوم سپتامبر راهی کاتماندو خواهند شد. آنها قصد دارند از مسیر نرمال در جبهه شمالی این قله را صعود کنند که کوه نورد آلمانی به نام فرانک فلدر قصد دارد با توجه به شرایط محیطی با اسکی از قله این کوه فرود آید.

سه کوه نورد دیگر نیز به نام های ریچ امرسون (Rich Emerson)، دیو اثرینگتون (Dave Etherington) و استیو ویلسون (Steve Wilson) هم اکنون راهی این کوه شده اند. آنها نیز قصد دارند بعد از صعود قله با اسکی از قله فرود آیند. این تیم در ۲۸ آگوست به کاتماندو رسیده و بعد از سپری کردن چند روز در پایتخت نپال در ۳۱ آگوست راهی تبت شدند. آنها هم اکنون در شهر نیالام (Nyalam Town) هستند و می خواهند قبل از رسیدن به بیس کمپ شیشا پانگام هم هوا شوند.

چو آیو

چند تیم نیز امسال قصد دارند امسال بر روی چو آیو به ارتفاع ۸،۲۰۱ متر، ششمین قله مرتفع جهان، تلاش کنند. یک گروه بزرگ از کوه نوردان به سرپرستی مایک هامیل (Mike Hamill) و پیتر اندرسون (Peter Anderson) در ۳۰ آگوست راهی بیس کمپ این قله شده اند که دو روز پیش به نیالام رسیده اند.

یک تیم هفت نفره دیگر نیز در حال گرد آمدن در کاتماندو هستند تا در طول روزهای آینده به مرز تبت وارد شوند. (انتظار می رود عظیم قیچی ساز نیز در ترکیب این تیم قرار داشته باشد. طبق آخرین گزارش ارسالی از سایت عظیم قیچی ساز، او در صورت اخذ ویزا فردا به همراه این تیم بین المللی وارد مرز تبت خواهد شد.)

ماناسلو

پاییز سال ۲۰۱۲ فصل فاجعه باری در ماناسلو بود. در فصل یاد شده حدود دوازده کوه نورد بر اثر اصابت یک بهمتن عظیم به کمپ های سه و دو جان خود را از دست دادند. با این حال امسال نیز تعدادی کوه نورد راهی این قله ۸،۱۶۳ متری شده اند که تعدادشان در کل بیشتر از تعداد کوه نوردانی ست که بر روی دیگر قلل تلاش خواهند کرد.

اولین تیم متشکل از هفت کوه نورد بین المللی ست که یک گروه شرپا نیز آنها رو همراهی می کنه. این تیم در ۲۷ آگوست کاتماندو را ترک کردند و بعد از ۶ روز پیاده روی در ۲۹ آگوست به شهر ساماگون (Sama Goan) رسیدند.

اما یک تیم رومانیایی متشکل از چهار کوه نورد قصد دارند امسال بدون استفاده از کپسول اکسیژن و شرپا و همچنین بدون کمپ های ثابت اقدام به صعود ماناسلو کنند. این تیم بعد از آمادگی های انجام شده امروز راهی بیس کمپ این قله خواهند شد.

همچنین یک تیم اتریشی متشکل از چهار کوه نورد نیز قصد دارند همانند تیم رومانیایی ها بدون استفاده از کپسول اکسیژن و شرپا اقدام به صعود کنند. آنها همچنین قصد فرود با استفاده از اسکی را دارند.

یک تیم متشکل از اکسپدیشن ارتش بریتانیا نیز امسال بر روی این قله تلاش خواهند کرد. آنها در ۲۷ آگوست به کاتماندو رسیده اند. همچنین تئودور جانسن (Teodor Johansen) از نروژ نیز به تنهایی بر روی قله ماناسلو تلاش خواهد کرد. این کوه نورد نروژی در سال ۲۰۱۱-۲۰۱۲ به عنوان جوان ترین فردی شناخته شد که پیاده از عرض قطب جنوب عبور کرده است.

 

منبع: http://www.explorersweb.com/everest_k2/news.php?url=post-monsoon-climbing-season-kicks-off_1378182184

http://altaysulduz.blogfa.com/

+ نوشته شده در  پنجشنبه 1392/06/14ساعت 18:19  توسط اورست  | 


تیم رومانی که صعودشان به نانگا پاربات حاوی پیام امید و شجاعت بود

فصل صعودهای پرحادثه در قره قروم پاکستان به پایان رسید و تمامی کوه نوردان در حال بازگشت به کشورهای خود هستند. فصل ۲۰۱۳ صعودهای قره قروم پاکستان یکی از پرحادثه ترین فصل های تاریخ این کشور به شمار می رود، فصلی پر از حوادث مصیبت بار که از قتل عام بیس کمپ نانگا پاربات تا از دست رفتن چندین کوه نورد را در بر می گیرد که صعودهای موفق بسیار کم اتفاق افتادند.

آمار این تلفات به ۲۲ نفر می رسد که از این تعداد یازده نفر در حمله تروریستی گروهک وابسته به طالبان در بیس کمپ نانگا به قتل رسیدند. K2 بدون صعود بود و علی رغم قتل عام در جبهه دایامیر نانگا، ۴ کوه نورد رومانیایی موفق شدند از جبهه روپال به قله نانگا برسند. برودپیک نیز در این میان ۸ صعود به خود دید که سه صعود از مسیر جدید بودند. حدود ۱۳ کوه نورد به قله گاشربروم یک و بیش از ۳۰ کوه نورد نیز به قله گاشربروم دو صعود کردند که در این میان حدود ۹ کوه نورد نیز موفق شدند هر دو قله گاشربروم ها رو صعود کنند.

صعودهای قره قروم شروع فاجعه باری داشت و در این آغاز یک گروه تروریستی وابسته به القاعده به بیس کمپ نانگا پاربات حمله کرده و با بستن دست پای کوه نوردان و غارت اموالشان ده کوه نورد خارجی و یک خدمه پاکستانی را به قتل رساندند که در نتیجه این کشتار دیگر کوه نوردانی که در کمپ های بالاتر بودند از منطقه تخلیه شدند. در این کشتار تنها یک کوه نورد چینی که سابقا در ارتش چین خدمت می کرده موفق به فرار از مهلکه شده بوده است.

در برودپیک که امسال فصل حادثه خیزی داشت برای اولین بار در فصل ۲۰۱۳ جوزف اینهوگر از اتریش موفق شد در تاریخ ۵ جولای به قله برسد. در این صعو.د ۲۴ کوه نورد دیگر نیز حضور داشتند که به خاطر شرایط بد جوی هیچکدام موفق نشده بودند به قله برسند. در ادامه همین صعود و در نزدیکی بیس کمپ برودپیک یک بانوی کوه نورد آلمانی به نام دانا (Dana) با سقوط به رودخانه ای در یخچال جان خود را از دست داد. جسد این کوه نورد دو روز دیگر به دست آمد.

درست چند روز بعد از فاجعه نانگا جامعه کوه نوردی با فقدان دیگری روبرو شد، آرتور هایزر که رهبر پروژه صعودهای زمستانی هیمالیا (۲۰۱۰-۲۰۱۵) بود بر اثر سقوط در دهلیز ژاپنی ها در گاشربروم یک جان خود را از دست داد. او قصد داشت با صعود به گاشربروم یک و دو برای پروژه دیگر زمستانی در هیمالیا آماده می شد. همنورد او مارسین در این حادثه نجات پیدا کرد. پیکر بی جان آرتور نیز در نزدیکی کمپ دو دفن شد.

حادثه بعدی برای تیم ایرانی برودپیک اتفاق افتاد که در این حادثه سه کوه نورد ایرانی (آیدین بزرگی، مجتبی جراهی و پویا کیوان) بعد از سه بیواک در ۱۶ جولای به قله رسیدند اما در مسیر بازگشت به اشتباه از گرده سنگی قله فرعی فرود آمده و مسیر اصلی فرود را گم می کنند. این تیم تا ۲۰ جولای با ایران در تماس بودند اما متاسفانه هیچ کس نتوانست به آنها دسترسی پیدا کند. در این حادثه کوه نوردان حادثه دیده با بیس کمپ در ارتباط نبودند و اطلاعات از ایران به بیس کمپ و تیم پشتیبانی در کمپ سه می رسید و بلاخره در ۲۵ جولای اعلام شد که این کوه نوردان جان خود را از دست داده اند.

بعد از حادثه گم شدن ایرانی ها در برودپیک اینبار سه کوه نورد اسپانیایی در مسیر بازگشت خود از قله گاشربروم یک جان باختند. در این صعود هفت کوه نورد شرکت داشتند که دو کوه نورد در همان ابتدای صعود به دلیل شرایط نامساعد جوب بازگشتند و در ادامه با پیچیده تر شدن صعود یک کوه نورد دیگر اسپانیایی موفق شد برگرده و خود را به کمپ یک برسونه و نهایتا یک کوه نورد دیگر به نام آلفردو گارسیا نیز در تلاش نهایی به کمک جی پی اس به کمپ سه بازگشت و سه کوه نورد دیگر که موفق به صعود قله بودند در مسیر بازگشت راه خود را گم کرده و هر سه جان باختند. گارسیا برای چند روز در کمپ سه گرفتار شده بود.

در بهبوهه تمام این حوادث و در ۱۹ جولای یک تیم چهار نفره از رومانی موفق شد از جبهه روپال و از مسیر شل (Schell) به قله نانگا صعود کنند. صعود نانگا حاوی پیام امید و شجاعت بود و اینکه تروریست ها نمی توانند ماهیت صعود را شکست دهند.

در ۲۶ جولای ۲۱ کوه نوردی که در کمپ دو K2 مستقر شده بودند به دلیل افزایش خطر وقوع بهمن مجبور به بازگشت شدند  اما یک پدر و پسر نیوزلندی به نام های مارتی و دنالی اشمیت که از تجربه بالایی نیز برخوردار بودند با اصرار بر ادامه صعود دچار حادثه بهمن شده و هر دو جان باختند و بدین ترتیب K2 در فصل صعود ۲۰۱۳ هیچ صعودی به خود ندید. مارتی و دنالی قبل از عزیمت به K2 موفق شده بودند برودپیک را صعود کنند.

اما گاشربروم یک نیز همانند برودپیک در این فصل بسیار حادثه خیز بود و اینبار یک کوه نورد اهل چک در این کوه دچار حادثه گردید. بعد از اینکه تیم های دیگر گاشربروم ها رو ترک کرده بودند تنها یک تیم چهار نفره از چک در منطقه حضور داشت. از این چهار نفر دو نفرشان موفق شدند هر دو قله گاشربروم ها رو از مسیر استاندارد صعود کنند اما دو کوه نورد دیگر به نام های مارک هولسک (Marek Holecek) و زنک هروبی (Zdenek Hruby) قصد داشتند گاشربروم یک را از مسیر تازه ای در جبهه جنوب غربی صعود کنند. زنک هروبی که خود رئیس فدراسیون کوه نوردی چک و از کوه نوردان با سابقه این کشور بود به همراه همنوردش مارک بعد از صعود ناموفقشان بر روی دیواره و در مسیر بازگشت بر اثر سقوط جان خود را از دست داد.


اسکار کادیاک اسپانیایی که سیزدهمین صعود خود را به ثبت رساند به همراه لاکپا شرپا

با اینکه این فصل پر از خبرهای ناراحت کننده بود اما برخی از کوه نوردان در رسیدن به اهداف خود موفق بودند. یکی از این موفقیت ها متعلق به ماریانو گالوان (Mariano Galvan) بود که برای اولین بار توانست گاشربروم یک و دو را بدون استفاده از طناب ثابت و به شکل سولو صعود کند. در کل بیش از ۳۰ نفر موفق شدند به گاشربروم دو و ۱۳ نفر به گاشربروم یک صعود کنند که از این تعداد نه کوه نورد موفق شدند هر دو قله را صعود کنند. یک کوه نورد روس نیز به نام الکسی کوسیاکوف (Alexei Kosjakow) که در زمان وقوع حادثه نانگا در ارتفاعات بالاتر این کوه بود به جای بازگشت به خانه به تیم روسی گاشربروم پیوست و توانست هر دو قله را صعود کند.

دیگر کوه نورد موفق در قره قروم پاکستان که نام او ذکر شده، اسکار کادیاک (Oscar Cadiach) از اسپانیا ست که در این فصل موفق شد با صعود به گاشربروم یک سیزدهمین قله بالای هشت هزار متری خود را به ثبت برساند. با این صعود اسکار برای دست یابی به چهارده قله تنها قله برودپیک را در پیش روی خود دارد.

 

منبع: http://www.explorersweb.com/everest_k2/news.php?url=summer-2013-the-season-wrap-up_1377237813

 http://altaysulduz.blogfa.com/

+ نوشته شده در  دوشنبه 1392/06/04ساعت 15:18  توسط اورست  | 


کوه نوردان ژاپنی، نودا سمت راست و یامانوی سمت چپ تصویر

کوه نورد افسانه ای ژاپنی یاسوشی یامانوی (Yasushi Yamanoi) به همراه همنورد خود ماسارو نودا (Masaru Noda) دو مسیر فنی و سخت رو در کوردیلرا هایهاش (Cordillera Huayhuash) واقع در پرو صعود کردند که یکی از این صعودها برای اولین بار و دیگری دومین صعود به شمار می رفت.

این دو همنورد با همهوایی در منطقه کوردیلرا بلانکا (Cordillera Blanca) و با صعود از جبهه جنوب غربی پیرامید گارسیلاسو (Piramide de Garcilaso) به ارتفاع ۵،۸۸۵ متر سریع با اتوبوس های محلی خود را به روستای کاجاتامبو (Cajatambo) در انتهای غربی Huayhuash رساندند و از آنجا و در جهت شرقی بالا رفته تا به جبهه صعود نشده جنوب شرقی پوسکانتورپا استه (Puscanturpa Este) به ارتفاع ۵،۴۱۰ متر برسند.

مجموعه پوسکانتورپا از لحاظ ساختاری با دیگر قلل Huayhuash متفاوت هستند و از دیواره های عمودی آتشفشانی که به موازات هم قرار گرفته اند تشکیل شده اند و lithic tuff نامیده می شوند.

یامانوی این مسیر سنگی را به مدت سه سال از دیواره پایینی تا شیب های برفی و ترکیبی بالا دست مورد بررسی قرار داده است. این دو کوه نورد ژاپنی ابتدا با صعود ۸۰۰ متری با یک بیواک در روز اول به کار خود پایان دادند و در روز دوم با صعود تا نیمه های قبل از ظهر به قله رسیده اند. آنها در مسیر صعود خود در دیواره پایینی با عبور از یک شکاف در دیواره عمودی به برف های پودری و سنگ های ریزشی در قسمت های بالای مسیر خود صعود سختی رو تجربه کردند.


قسمت های بالایی مسیر Qiumplirgun Swerminganta در جبهه جنوب شرقی پوسکانتورپا

این مسیر با درجه سختی ED3, UIAA VII, M5+ and A1 به نام Qiumplirgun Swerminganta نام گذاری شد. این صعود چهارمین صعود در منطقه پوسکانتورپا به شمار می رفت که برای اولین بار توسط سه عضو اکسپدیشن بریتانیایی جان نیکسون در سال ۱۹۸۶ از مسیر ۴۵۰ متری گرده شمال غربی صعود شده بود. دو عضو دیگر این اکسپدیشن بر روی جبهه پر ابهت شرقی تلاش کردند که در مواجه با صخره های بسیار ریزشی و بیواک احتمالی بر روی دیوراه مجبور به بازگشت شده بودند. لازم به ذکر است که این گرده قبل از صعود بریتانیایی ها توسط آلمانی ها مورد تلاش واقع شده بود.

بعد از صعود ۱۹۸۶ احتمالا این کوه به مدت بیست سال هیچ صعودی به خود ندیده بود تا اینکه در سال ۲۰۰۷ تیم قدرتمند اسلوونیایی متشکل از دو کوه نورد به نام های پاول کوژک و گرگا کرسل جبهه چالش برانگیز شرقی را انتخاب کرده و با یک مسیر متشکل از شکاف های تمیز و مسیر اصطکاکی عالی اما با بخشهایی متشکل از بلوک های بزرگ سنگی ریزشی مواجه شدند.

آنها ده طول طناب با درجه سختی VII+ and 70° تا قله را صعود کردند و مسیر ۶۰۰ متری خود را Stonehenge نامگذاری کردند.

در سال ۲۰۱۲ پنج کوه نورد هلندی یک طول طناب از مسیر Stonehenge را صعود کرده و سپس به سمت بالا در جبهه صعود نشده شمالی تراورس کرده و به قله رسیدند. آنها مسیر ۶۰۰ متری (TD, VI+) خود را Poco Loco نامگذاری کردند.

اما دو کوه نورد ژاپنی بعد از صعود خود در جبهه صعود نشده جنوب شرقی پوسکانتورپا  به سمت مسیر ۷۰۰ متری جبهه جنوب شرقی تراپیسیو (Trapecio) به ارتفاع ۵،۶۶۳ متری حرکت کردند که دارای سه دهلیز می باشد که دهلیزهای سمت چپ و مرکزی قبلا صعود شده بودند و دهلیز سمت راست دست نخورده باقی مانده بود.


مسیر ۷۰۰ متری جبهه جنوب شرقی تراپیسیو (Trapecio)

تیم دو نفره ژاپنی این دهلیز را در یک تلاش ۱۴ ساعته صعود کرده و از جبهه راحتتره شمالی با یک بیواک فرود آمدند. این مسیر با اینکه در قسمت های پایینی شیب ۵۰ الی ۷۰ درجه داشت، اما در قسمت های بالایی به کراکس شیب دار یخی با سنگ های ریزشی برخورد کردند. آنها مسیر ۷۰۰ متری خود را Magic Bell نامگذاری کردند. درجه سختی این مسیر ED3, AI6 and M5 می باشد.

با این حال دو کوه نورد ژاپنی از صعود دو کوه نورد اسپانیایی در سال ۲۰۰۶ از این مسیر بی خبر بودند. در سال ۲۰۰۶ خوزه مانوئل فرناندز و میگوئل آنجل پیتا این مسیر را تا شیب های برفی قله پیش رفتند اما به دلایلی بدون اینکه قله را لمس کنند تصمیم به بازگشت گرفتند که در چهارمین طول فرود خود یک ستون برفی فرو ریخت و فرناندز را نیز همراه با طناب با خود برد. فرناندز در این حادثه کشته شد. پیتا بدون راه بازگشت ۱۲ ساعت را بر روی یک تکه یخ نشست و سپس مسیر خودشان را تا قله بدون طناب صعود کرد و از گرده شمال غربی فرود آمد. بدین ترتیب صعود ژاپنی ها در این مسیر دومین صعود به شمار می رود.

مسیری که در اصل اسپانیایی ها برای اولین بار صعود کرده بودند Los Viejos Roqueros Nunca Mueren نامگذاری شده است و به این معنا ست: "سنگ نوردان قدیمی هرگز نمی میرند".

هر دو صعود ژاپنی ها از این لحاظ بسیار تاثیر گذار می باشند که در سال ۲۰۰۲  یاسوشی یامانوی در یک صعود و فرود شاخص آلپاین از مسیر اسلوونیایی ها در جبهه شمالی گیاچونگ کانک (Gyachung Kang) واقع در تبت به ارتفاع ۷،۹۵۲ متر پنج انگشت از انگشتان هر دو دست خود و تمام انگشتان پای راست خود را به خاطر شرایط بد آب و هوایی از دست داده بود.

 

منبع : https://www.thebmc.co.uk/hard-technical-ascents-in-the-cordillera-huayhuash?s=4

http://altaysulduz.blogfa.com/

+ نوشته شده در  دوشنبه 1392/06/04ساعت 15:16  توسط اورست  | 

قابل توجه کوه‌نوردان و گردشگران برای فرآیند انتقال بار؛
راه‌اندازی اولین شرکت حمل و نقل جهان که پرچم هم به «اورست» می‌برد!

مدیر شرکت تحویل بار و چمدان که اخیرا در انگلستان راه اندازی شده، مدعی است که هرنوع باری را به هر مقصدی حمل می‎کند حتی حمل پرچم به «اورست»!

 درشرایطی که افزایش هزینه مسافران بابت خدمات کنترل بار و چمدان در خطوط هوایی، عادی و پذیرفته شده به نظر می رسد، یک شرکت خدمات تحویل بار از مبدا به مقصد، تاسیس شده که مدعی است، جایگزین مناسبی برای کاهش هزینه‎های کنترل بار است که خطوط هوایی به گردشگران تحمیل می‎کنند.
 
شرکت "تحویل بار و چمدان "که اخیرا درانگلستان راه اندازی شده ، مدعی است که بدون تحمیل هزینه‎های گران ، رواج و رونق گذشته را به جهان سفر باز می‎‎گرداند. این شرکت درخدمات خود تمامی چمدان ها و بارمسافران را پیش از این که فرودگاه را ترک کنند، از خانه و مبدا حرکتشان به خانه یا هتل محل اقامتشان تحویل می‎دهد .
 
هزینه حمل و نقل بارنیز بسته به وزن و دوری و مسافت مقصد تعیین شده از 29.99 پوند برای 15 کیلوگرم بار آغاز شده و برای اشیای بزرگ چون دوچرخه و چوب گلف واسکی و کالسکه بچه و مانند آن نیز پذیرفته می‎ شود.

کمپانی موسوم به "نخستین چمدان" نیز که عنوان خواهرخوانده این شرکت را دارد، درآینده همین خدمات را در سراسر جهان ارائه خواهد داد اما در مراحل آغازین این خدمات تنها در مقصدهای اروپایی ارائه می‎شود. "گیدئون کاسیفر" مالک این شرکت اظهار کرده است که این شرکت را در پاسخ به تقاضا برای خدمات تحویل بار ارزان در اروپا و در بازارهای بزرگ و انبوه راه اندازی کرده است.
 
«کاسیفر» می گوید: «هزینه ای که خطوط هوایی بابت کنترل بار به مسافران تحمیل می‎کنند ، بحدی روند افزایشی دارد که تصور می‎کنم به زودی برای کیف های دستی مردم هم از آن ها پول بگیرند، درچنین شرایطی ما شاهد افزایش تقاضا برای ارائه خدمات ارزان‎ترحمل بارهستیم که به مراتب ارزان‎تر از هزینه‎ای است که خطوط هوایی به مردم تحمیل می‎کنند.» به گفته وی تفاوت قیمت این شرکت با خطوط هوایی تفاوت میان هزینه 120 یورویی خطوط هوایی و 34 یورویی شرکت وی برای هر 20 کیلوگرم بار از لندن به پاریس است. طبق تحقیقات انجام شده از سوی یک موسسه مقایسه آماری قیمت‎ها به نام "سوپرمارکت سفر" تنها از سال 2012 تا کنون هزینه حمل بار در خطوط هوایی 47 درصد افزایش داشته است.
 
«کاسیفر» می‌افزاید: «ما تمام بار شما را از منزل به هتل حمل کرده و تحویل می‎دهیم و دیگر نیازی نست شما برای کنترل بار خود در فرودگاه‎ها منتظر بمانید.» شرکت تحویل بار همچنین مسافران را ردیابی و از طریق ایمیل و اس ام اس و تلفن آنان را درجریان وضعیت بارو خدمات این شرکت قرار می‎دهد.
 
«کاسیفر» مدعی است: «ما هزاران چیز را هرماه درسراسرجهان منتقل می‎کنیم، حتی حمل پرچم به قله اورست!».

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 1392/06/04ساعت 15:11  توسط اورست  | 

نگاهی به دلایل و زمینه های بروز فاجعه ی برودپیک

یکی از مهم‌ترین دلایل و زمینه‌های شکل‌گیری و بروز فاجعه‌ی تراژیک برودپیک ایرانی را شاید بتوان در کمبود و ضعف مطالعات ، بررسی‌ها و آن شناخت کافی و لازم  از سختی‌ها و مشکلات مسیر در نظر گرفته شده دانست و روشن است که  چنین خلائی ، اصلی‌ترین نمود خود  را _ و به شکلی طبیعی _ در  آسان‌گیری مسیر نشان می‌دهد.

ردپای این آسان‌گیری در نگاهی به برنامه‌ی پیش‌بینی شده و سپس اعلام شده‌ی تیم کوه‌نوردان باشگاه آرش برای فتح برودپیک از مسیری جدید  ( اینجا  و  اینجا )  کاملا مشهود است : شنبه 22 تیر روز استارت مرحله نهائی برنامه از کمپ 3 که ارتفاع آن به نقل از گزارش قبلی رامین شجاعی 7015 متر ذکر شده و پیش‌بینی حداقل 800 متر صعود و گشایش مسیر در یک روز!!

 

 عمق و شدت آسان‌گیری مسیر نزد برنامه‌ریزان تیم به حدی بوده که حتی احتمال دست‌یابی به قله در همان روز اول را هم می‌داده‌اند!!  وقتی برای برنامه‌ی روز شنبه‌ی خود می‌گویند : " بیواک احتمالی در صورت نیاز در ارتفاع 7800 متر " ... و نهایت ، پیش‌بینی روز یک‌شنبه برای صعود نهایی،  آن هم در دو کرده‌ی دو و سه نفره !! ... که این نیز به نوبه‌ی خود گوشه‌ی دیگری از میزان برنامه‌ریزی غلط را از سوی مدیران این تیم نشان می‌دهد . یعنی : از همان ابتدا و از اساس برای این تیم ،  تفکر پیش‌بینی تیم پشتیبانی و امداد وجود نداشته است ... از همان ابتدا و شاید از تبعات همان آسان‌گیری ، قرار بوده هر 5 نفرشان صعود کنند!! ...

روشن است که وقتی شما شناخت‌تان از مسیر کافی و کامل نیست و آن را ساده و دست‌کم گرفته‌اید ، تدارکات و برنامه‌ریزی‌تان نیز متناسب با آن خواهد بود و تیم کوه‌نوردان باشگاه آرش بر پایه‌ی مجموعه‌ای از چنین برآوردها و ارزیابی‌هایی _  که قرار است خیلی زود و در جریان عمل غلط بودن و اشتباه بودن خود را نمایان سازد _  با استارت از کمپ 3 به استقبال زنجیره‌ای از مشکلات و سختی‌های در کمین نشسته و پیش‌بینی نشده می‌رود.

 

مرحله نهائی صعود آغاز می‌شود ... حالا  اینکه واقعیت خود را برای تیم کوه‌نوردان آرش چگونه نشان می‌دهد و در عمل آنان  چه خواهند کرد ، پرسشی است که سعی می‌کنیم با نگاهی به روزشمار برنامه و اظهارات رسمی ارائه شده پاسخی برای آن بیابیم.

 

شنبه 22 تیر :  تیم در دو کرده‌ی دو نفره و سه نفره حرکت خود را از محل کمپ 3 شروع می‌کند ... هر 5 نفر حرکت را آغاز کرده‌اند ... ارتفاع کمپ 3 در گزارشات قبلی رامین شجاعی، 7000 متر و 7015 متر ذکر شده است ... حاصل تلاش تیم  پنج نفره در این روز ، فقط تراورسی 700 متری و رسیدن به ابتدای دیواره‌های مسیر است ( اینجا ) ...  و تیم  قصد خود را برای بیواک به تهران اطلاع می‌دهد ... اگر عکس رسمی ارائه شده در رابطه با محل‌های بیواک را معتبر بدانیم ، ارتفاع تقریبی محل بیواک اول براساس انطباق با گوگل ارث ، در حدود 7200 متر است ...  یعنی تیم در اولین روز فعالیت خود و طی یک حرکت تراورسی فقط 200 متر ارتفاع بالا می‌رود  ... عملکرد تیم در همان روز اول ، هیچ  نزدیکی و شباهتی را به برنامه‌ریزی‌های قبلی و آن ارزیابی‌ها و برآوردها نشان نمی‌دهد ... آنان قرار بود در این روز خود را به زیر قله در ارتفاع 7800 متر برسانند اما ... همه چیز حکایت از اختلافی عمیق میان واقعیت منطقه و تئوری‌های غلط آقایان دارد ... و نکته‌ی قابل تاسف اینکه : واقعیت‌های روز اول مرحله‌ی نهائی صعود ، موجب گوش به‌زنگ‌ شدن و اندکی نگرانی نزد آقایان تصمیم گیرنده در تهران ، نسبت به تیم حاضر در منطقه و روزهایی که در پیش‌رو دارد نمی‌شود .

 

 

 

یک‌شنبه 23 تیر :  تیم 5 نفره تلاش خود را برای صعود اولین دیواره‌ی سنگی در پیش‌رو آغاز می‌کند ... این دیواره‌ی سنگی ، سخت و سنگین و پرکار به تهران گزارش می‌شود ... عملکرد تیم برای روز دوم برنامه ( روزی که طبق پیش‌بینی می‌بایست در قله باشند ) فقط صعود این دیواره‌ی 100 متری است ... اعلام بیواک دوم بالای این دیواره (محل مشخص شده در عکس رسمی )  به تهران صورت می‌گیرد ... دو نفر از اعضای تیم به طرف کمپ 3 فرود می‌آیند ( اینجا )  و دلایل آن به افکار عمومی اعلام نمی‌شود ...  اگر عکس رسمی منتشر شده را ملاک قرار دهیم ، ارتفاعات ذکر شده در اعلام‌های رسمی نادرست است ... محل بیواک اول 7200 متر و بیواک دوم با اعلام صعود یک دیواره ی 100 متری در حدود 7300 متر خواهد بود ... تیم در دومین روز فعالیت خود فقط 100 متر ارتفاع بالا رفته است ... این تیم در روز دوم خود هنوز بیش از 700 متر با قله فاصله دارد و دو بیواک فرسایشی را نیز تجربه کرده است ... اختلاف و عدم نزدیکی و شباهت میان واقعیت‌های منطقه و پیش‌بینی‌های قبلی به شکلی عمیق‌تر از روز اول خودنمائی می‌کند اما ... هنوز در تهران کسی را گوش به‌زنگ و شاید اندکی نگران نکرده است‌!! ... هنوز نزد آقایان تصمیم گیرنده در تهران  کسی به درصدی حتی اندک از احتمال حادثه فکر نمی‌کند و کوچک‌ترین پیش‌بینی و آماده‌گی برای مواجهه با آن اندیشیده نشده است !!

 

 

دوشنبه 24 تیر :  برای روز سوم دیگر از تلاش 5 نفره خبری نیست و قرار است بار سنگین ادامه‌ی گشایش مسیر را تیمی سه نفره بر دوش کشد ... پذیرش و درک اظهارات رسمی منتشر شده در باره‌ی عملکرد تیم در روز سوم  ( اینجا ) که خبر از جهشی ناگهانی و فوق‌العاده در سرعت بالا رفتن تیم می‌دهد ، براستی سخت و دشوار است ... برای تیمی که تلاش 5 نفره‌اش در روز اول و ارتفاع پایین‌تر فقط  200 متر صعود بوده و برای تیمی که تلاش 5 نفره‌اش در روز دوم فقط 100 متر صعود بوده ... به یک‌باره اعلام می‌شود که  ... با وجود 3 نفره شدن ( کاهش نزدیک به نیمی از توان تیم ) و افزایش ارتفاع ، نزدیک به 700 متر صعود داشته و قصد بیواک در 8000 متر دارد!! ... اعلام می‌شود فاصله‌ی آنان تا قله نیم الی یک ساعت بیشتر نیست ... اما تصمیمات و دستورات غیرقابل درک و رد پای آن آسان گیری‌ها هنوز ادامه دارد ... اعلام می‌شود دیگر نیازی به صعود تیم دو نفره‌ی مستقر در کمپ 3 به گردنه نیست ... اعلام می‌شود تیم قله نیاز به کمک ندارد !! ... و  با این گونه تصمیمات و دستورات ، روشن است و دیگر نیاز به تکرار ندارد که در نزد  آقایان تصمیم گیرنده در تهران هنوز دلیلی برای نگرانی دیده نمی شود !!

 

 

سه شنبه 25 تیر :  طی خبری بسیار کوتاه و مختصر ( اینجا ) ... و بر خلاف خبرهای قبلی که لااقل بیانگر جزئیات بیشتری بود ... اعلام می‌شود که تیم در ساعت چهار و نیم بعدازظهر به قله رسیده است ... از انتشار فایل‌های صوتی و تماس زنده از فراز قله با وجود وعده‌های چندین بار داده شده خبری نیست ... در اظهارات رسمی روز قبل گفته شده بود فاصله‌ی آنان تا قله نیم الی یک ساعت است ... و اینکه حالا چه وقایع و رویدادهایی رخ داده است که تیم چهار و نیم بعدازظهر بر فراز قله است ، چیزی به افکار عمومی گفته نمی‌شود ... از اینکه تیم آرش مشکلاتی در این روز داشته است یا نه ، چیزی نمی‌دانیم ... فقط می‌دانیم تیمی که کمتر از 50 متر با قله فاصله داشته است ، ساعت چهار و نیم بعدازظهر آن را فتح نموده .... و باز متاسفانه این هنوز مسئله‌ای نیست که آقایان تصمیم‌گیرنده در تهران را گوش به‌زنگ کند و  یا نگران‌شان کند و بیایند با فکر کردن به احتمال بروز حادثه برای تیم خسته با آن بیواک‌های فرسایشی بیش از حد و تدارکات ناکافی ، اقدامات خود را برای آماده‌سازی و  سازمان‌دهی تیم امداد و آغاز عملیات کمک رسانی شروع کنند ... متاسفانه!

 

 

 چهارشنبه 26 تیر : اطلاع‌رسانی رسمی در باره عملکرد تیم برای فرود به کمپ 3 فقط طی دو نوبت (صبح و بعدازظهر) صورت می‌گیرد ... در خبر صبح ( اینجا ) گفته می‌شود تیم بازگشت خود به سوی کمپ 3  را از ساعت 8 آغاز خواهد کرد ... و گفته می‌شود آنها شب سردی را  روی گردنه‌ی بین قله فرعی و کمپ 3 گذرانده‌اند ... اما در خبر بعدازظهر ( اینجا ) شرایط به ناگاه دگرگون می‌شود ... گفته می‌شود تیم در انتخاب مسیر اشتباه کرده است و بعد از تلاشی حدودا  9 ساعته قصد پنجمین بیواک در ارتفاع 7700 متری را دارند ... اینجا در کمال حیرت و شگفتی می‌بینیم که چنین اتفاق تکان‌دهنده ای در آن ارتفاع مرگبار یعنی اعلام گم کردن مسیر اصلی توسط اعضای تیم و با آن شرایط باورنکردنی و ترسناک  در هیمالیا ( به هم‌ریختن پیش‌بینی های تئوریک قبلی ، بیواک‌های فرسایشی پی در پی و کمبود شدید تدارکات آب و غذایی و خسته‌گی مفرط و ... ) هم چنان  موجب نمی‌شود که آقایان تصمیم گیرنده در تهران برای سازمان‌دهی یک عملیات امداد و نجات اقدامات خود را آغاز کنند!! ... و حداکثر و نهایت تکاپوی آقایان در تهران و در این روز خلاصه می‌شود در یافتن نقاط جی پی اس مسیر صحیح برگشت و ارسال آن از طریق ایمیل و پیامک  و دستور به اعزام یک شرپا برای رساندن آب و غذا به کمپ 3  در روز 5 شنبه !!

 

 

و صبح پنج شنبه  27 تیر ... که آیدین بزرگی طی تماس با تهران تقاضای کمک می‌کند ... او می‌گوید سه روز است آب و غذا نخورده‌اند ، چادرشان پاره شده و قادر به حرکت نیستند  ... و سرانجام این تقاضای دردمندانه‌ی کمک موجب می‌شود که آقایان تصمیم گیرنده در تهران  گوش به زنگ شوند ...  و بالاخره نگران شوند ... و اقدامات جدی خود را برای سازمان دهی یک تیم امداد و نجات ،   تازه آغاز کنند ... از ابتدا و از نقطه ی صفر ، کمک رسانی به تیم در آستانه ی مرگ را آغاز کنند !! 

 

فکر نمی کنید آغازشان اندکی دیر بود ؟!

 

 

 

 

 

 

پی نوشت :

 _ قرار بود  صعودشان از  محل کمپ 3  و بازگشت مجدد به آن ، نهایتا دو روز به طول انجامد و آنان روز یک‌شنبه در کمپ 3 باشند  و روشن است که پیش‌بینی‌ها برای همراه بردن تدارکات آب و غذائی در همین حد و شاید فقط اندکی بیشتر باشد . در جریان عمل و قدم به قدم و روز به روز ، برنامه‌ریزی‌های آقایان تصمیم‌گیرنده در تهران غلط از آب در می‌آید و غلط هم جلو می‌رود ... یک‌شنبه که سهل است ، در روز پنج‌شنبه قرار داریم و تیم هنوز به کمپ 3 نرسیده است ... و فقط ببینید یعنی بخوانید که آقایان در تهران چگونه اظهار نظر می‌کنند "  کوه نیوز : پنج شنبه ۲۷ تیر ۱۳۹۲ ... کیومرث بابازاده می‌گوید دیروز، چهارشنبه، تصمیم گرفتیم که مختصات جی پی اس مسیر برگشت از گردنه را برای تیم بفرستیم که این کار را انجام دادیم. از سوی دیگر، حدس می‌زدیم که افراد تیم نیاز به آب و خوراک داشته باشند ... " واقعا چه می‌توان گفت‌؟!   پنج‌شنبه است و  تیمی که باید یک‌شنبه می‌رسید هنوز نرسیده است و تازه آقایان در تهران حدس می‌زنند که ... حدس می‌زنند !!

 

 _ آنچه نوشته شد و بررسی اجمالی صورت گرفته ، فقط براساس اظهارات رسمی منتشر شده بوده است . در یک دیدگاه شخصی ، نسبت به رویدادهای دوشنبه 24 تیر و بعد از آن به شدت تردید دارم که شامل صعود اعضای تیم به قله هم می‌شود . به نظرم وجود ابهام در اعلام رسمی فعالیت تیم در روز دوشنبه ، با توجه به نوع و کیفیت سیستم اطلاع رسانی باشگاه آرش بسیار طبیعی است .  پروسه‌ی فعالیت تیم طی دو روز قبل از آن و با دو کرده‌ی دو نفره و سه نفره به هیچ عنوان با صعود به یک‌باره و  نزدیک به 700 متری فقط کرده‌ی  سه نفره طی یک روز ، هم‌خوانی ندارد . ابهام و تردید در چنین نقطه‌ای لاجرم و به صورتی اجتناب‌ناپذیر خود را به ابهام و تردید در اتمام صعود نهایی نیز تسری می‌دهد. کلید قضیه خیلی ساده در دستان مدیران باشگاه آرش است . اگر تیم آنان به قله رسیده است می‌توانند با انتشار فایل صوتی تماس گرفته شده از فراز قله و اعلام  خبر پیروزی ، به تمامی این گونه تردیدها و ابهامات پایان دهند . لطفا فایل صوتی تماس آیدین را منتشر کنید!     

  

_  وقتی تیم به تهران اعلام ارتفاع 7700 متری کرده معنای آن این است که هنوز دستگاه جی پی اس آنان روشن است و با آن کار می‌کنند و تاسف‌بار است  که برای استخراج نقاط جی پی اس مسیر  برگشت و ذخیره‌ی آن در دستگاه از قبل اقدامی صورت نداده‌اند . قبلا برای آیدین _ بعد از گزارش علم کوه که عنوان کرد در یافتن روستای درجان با وجود داشتن جی پی اس مشکل داشته‌اند  _  گفته بودم که بازگشت صحیح به نقطه‌ی شروع  فقط یکی از کارکردهای جی پی اس است . کارکرد مهم‌تر و البته هیجان‌انگیزتر این دستگاه ، راهبری ما در مسیرهای جدید و برای اولین بار است . با استخراج نقاط از روی نقشه‌های توپوگرافی یا گوگل ارث! ... در هر صورت به نظر می‌رسد سیستم آموزشی اعضا در باشگاه آرش نیاز به بازبینی جدی دارد. آیا اعضای آرش در این تیم، آموزش‌های کامل نقشه‌خوانی و کار با جی پی اس را طی کرده بودند یا ... ؟!

 

 

 _ تلاش شجاعانه و تحسین برانگیز آیدین و پویا و مجتبی را برای زنده ماندن هیچ‌گاه فراموش نخواهم کرد!  

 

 برگرفته از سایت : کلاغ ها

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1392/05/09ساعت 16:36  توسط اورست  | 

کوه‌نورد آمریکایی:
زندگی در «برودپیک» با کوه‌نوردان ایرانی، فوق‌العاده بود!

«اسکات یووری» کوه‌نورد آمریکایی طی یادداشتی از جریان مواجهه با کوه‌نوردان ایرانی در «برودپیک» می‌گوید.

وی نوشته است: تازه از هواپیما پیاده شده ام. هنوز خسته هستم  و کمی از زماني که سفرم را آغاز کردم، سبک تر شده ام و دارم تلاش مي کنم که به زندگي عادي بازگردم. دلم براي همسر، خانواده و دوستان عزیزم تنگ شده بود و از همه شما براي پیام های تشویق آمیزتان ممنونم. سفر سختی بود با همه عناصري که در یک سفر بزرگ وجود دارد. متاسفانه این بار عنصر مرگ بر این سفر سایه انداخته بود.

روز 16 ژوئیه سه نفر از اعضاي تیم ایران که با هم کوه‌نوردي مي کردیم در یک اقدام باورنکردني راه جدیدي براي رسیدن به قله برود باز کردند. این یک دستآورد عظیم براي این کوهنوردان با استعداد ایران بود که از سال 2009 بر روي این مسیر کار مي کردند. شادي این دستآورد اما، دیري نپایید. کوهنوردان ایراني موفق نشدند طبق برنامه پایین بیایند و چندین شب را در ارتفاع 7800 متري گذراندند. از کمپ هاي پایین تر برایشان کمک فرستاده شد اما تلاش براي نجات آنها موفقیت آمیز نبود.

من در اسکاردو بودم که خبر را شنیدم. با قلبي مملو از غم، سه دوست خیلي خوب را از دست دادم. در این سفر گمان نمي کردم دوستي پیدا کنم شاید فقط کسي که با او هم طناب بشوم. اما دوستی ها در مکان ها  و موقعیت هاي عجیب و غریب شکل مي گیرد. تیم ایران را افرادی با توانایي هاي فردی بسیار بالا تشکیل می داد. من هفته هایم را در قراقروم در سایه دو غول گذارندم: کوه ها و انسان ها.

 با کوه‌نوردان ایراني روز 10 ژوئن در اسلام آباد آشنا شدم. براي گرفتن مجوز و کمپ مشترک اقدام کرده بودیم. همگی نشسته بودیم و در مورد اینکه حمل و نقل به سکاردو چگونه خواهد بود، حرف مي زدیم. یکي از کوهنوردان تیم ما مجبور بود ویزایش را تمدید کند و یکي دیگر از افراد تیم ما چمدان هایش نرسیده بود. انتظار نداشتم که تیم ایرانی بجای اینکه هرچه زودتر خود را به کوه برساند، براي ما صبر کند. اما، خیلی زود دریافتم که کوهنوردان ایرانی انسان های خوش قلب، دوست داشتنی هستند که به فکر دیگران اند. از آنها پرسیدم که مشکلی نیست اگر چند روز صبر کنند و آیدین بلافاصله جواب داد:« مشکلي نیست. ما می توانیم صبر کنیم، هر کاری که باید انجام بدهید.»

این سفر سختی های زیادی داشت. ما مشکل مجوز صعود داشتیم و بجای پرواز باید از راه زمینی به اسکاردو می رفتیم، اما بعنوان یک تیم واحد بر تمام مشکلات غلبه کردیم و نه بعنوان یک فرد. این برای کسانی که تنها چند هفته با هم بودند، غافلگیر کننده بود.

زندگی در کمپ اصلی با کوه‌نوردان ایرانی، فوق العاده بود. من از آنها یاد گرفتم چطور به زبان فارسی غذا را تعارف کنم و تشکر کنم. من هم به آنها همه اصطلاحاتی که به لهجه کالیفورنیایی می دانستم، یاد دادم. آنها مواد غذایی زیادی از ایران آورده بودند، پنیر، گوشت، ترشی، ماست، میوه خشک و آجیل. این تنها غذاي آنها برای سفرشان بود و مجبور نبودند آن را تقسیم کنند. اما آنها بسیار دست و دلباز بودند و دلشان می خواست ما با آشپزی کشورشان آشنا شویم از ما می خواستند غذا هایشان را بچشیم.

آنها همین بخشندگی را در کوه داشتند. یکی از کوه‌نوردان تیم ما، برایان، نزدیک کمپ 1 دچار سانحه شد. پای او از شش قسمت شکست. مجتبی از کمپ 3 پایین آمده بود و بسیار خسته بود با این وجود به برایان کمک کرد تا او را نجات بدهد.

من آنقدر خوش شانس بوده ام که به کشورهای مختلف بروم و با آدم های مختلف آشنا شوم. بعضی از این آدم ها خوب بودند، بعضی ها بد و در موارد نادر به افرادی بر خوردم که یک حس قوی از خوب بودن در من برانگیخته اند، چیزی شبیه به نور سپیدی از شادی. این آدم ها بسیار کمیاب هستند و همان کسانی هستند که دنیا را بدل به جای بهتری برای زندگی همه ما می کنند. این افراد چنان کمیابند که اگر تعداد کمی از آنان از دست بروند تاثیر منفی بزرگی بر زندگی ما می گذارند. آیدین، پویا و مجتبی جزو همین افراد کمیاب هستند. دنیا  روح جوان این سه نفر را کم می آورد؛ من هم. آنها دوستان من بودند و من از رفتن آنها غمگینم. قلب من با خانواده ها و دوستانشان است. تیم ایران همگی افرادی با استعداد و شخصیتی بزرگ بودند. آنها بازتاب بی نظیری از کشورشان بودند.

(درحال نوشتن بودم که شنیدم که رامین، افشین و انجمن کوه ایران تصمیم گرفته است به جستجو ادامه بدهد که خبر خیلی خوبی است!! من فکرم را با آنان همراه کرده ام و امیدوارم وقتی بچه ها نجات پیدا کردند، خودشان این متن را بخوانند.)

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1392/05/02ساعت 17:3  توسط اورست  | 

«همایون بختیاری» از مسئولین باشگاه «آرش»:
بی‌نتیجه ماندن و پایان جست‌وجوها در «برودپیک»!

مسوول باشگاه کوه‌نوردی آرش که به پاکستان سفر کرده، تلاش‌های صورت گرفته برای نجات سه کوه‌نورد ایرانی را بی‌نتیجه دانست.

در پی بی‌نتیجه ماندن و پایان جست‌وجوها برای یافتن سه کوه‌نورد مفقود شده ایرانی در پاکستان، مسوول باشگاه آرش که از نزدیک جریان جست‌وجوها را دنبال می‌کرد، گفت: تمام کارهای لازم برای یافتن این عزیزان انجام شد اما متاسفانه به نتیجه نرسید. «همایون بختیاری» در گفت‌وگو با خبرنگار ورزشی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) اظهار کرد: هم‌اکنون در منطقه حضور دارم و در صحبتی که با توماس لامل بهترین کوه‌نورد به زعم بسیاری از کارشناسان داشتم متاسفانه اعلام کرد از نظر آنها این کوه‌نوردان به صورت قطعی جانشان را از دست داده‌اند.

وی افزود: به نظر لامل این سه کوه‌نورد در فاصله‌ی 500 متری پایین‌تر از قله یعنی حدود ارتفاع 7500 تا 7700 متری هستند که هنگام پایین آمدن از قله مسیر را اشتباه رفته و دچار این حادثه شده‌اند. مسوول باشگاه کوه‌نوردی آرش با اشاره به این‌که پرچم مقدس جمهوری اسلامی ایران در قله نمایان است، گفت: این سه کوه‌نورد مسیر جدیدی را به نام خود و ایران ثبت کردند اما هنگام بازگشت دچار این حادثه شدند. باشگاه آرش تمام تلاش خود را برای یافتن این عزیزان و حتی یافتن اجساد آنها انجام داد و دیگر نمی‌شود کاری انجام داد.

بختیاری ادامه داد: لامل به ما توصیه کرد که هیچ عملیات امدادی دیگری برای یافتن این کوه نوردان و پایین آوردن اجساد آنها انجام نشود؛ چرا که آنها در جایی هستند که حتی کمک‌رسانی برای پایین آوردن اجسادشان هم خطرناک است. لامل گفت که از نظر او جست‌وجوها برای یافتن آنها باید متوقف شود.  مسوول باشگاه کوه‌نوردی آرش در پاسخ به این‌که این جست‌وجوها چند روز به طول انجامید گفت: پنج‌شنبه هفته قبل بود که به ما خبر گم شدن آنها رسید و تا امروز شش روز کامل را برای پیدا کردن این عزیزان تلاش کرده‌ایم و متاسفانه نتیجه نداد. در این مدت شش مرحله هلی‌کوپتر برای یافتن آنها پرواز کرد که در هر مرحله دو هلی‌کوپتر حضور داشتند.

وی یادآور شد: این هلی‌کوپترها تا ارتفاع 8 هزار متری هم بالا رفتند که این واقعا کار خطرناکی است؛ چرا که هلی‌کوپتر نباید این‌قدر اوج بگیرد. خوشبختانه مسوولان سفارت، مسوولان محلی و نیروی هوایی پاکستان کمک زیادی به ما کردند و جا دارد از آنها تشکر کنم. بختیاری در پاسخ به این سوال که هزینه این جست‌وجوها تا به حال چقدر شده است، گفت: هنوز که به صورت رسمی فاکتوری را به ما ارایه نکرده‌اند اما فکر می‌کنم حدود 60 هزار دلار هزینه شده باشد که متاسفانه نتیجه هم نداشت. برای یافتن این عزیزان هرچه لازم بود هزینه می‌کردیم. البته شرکتی که ما با آنها کار می‌کردیم از لحاظ مالی اصلا این مسائل برایش مطرح نبود و آنها هرچقدر که لازم بود این عملیات را انجام می‌دادند.

مسوول باشگاه کوه نوردی آرش یادآور شد: به سعدی که در کمپ 3 حضور داشت گفتیم که پایین بیاید. آقای شجاعی هم که در کمپ اصلی حضور دشت. همگی جست‌وجوها را برای یافتن این عزیزان انجام دادیم اما نتیجه نداشت. بنده فردا به تهران بازمی‌گردم.  وی در پاسخ به این سوال که فدراسیون کوه نوردی اعلام کرده آنها برای صعود مجوز نداشتند در حالی که سفارت ایران در پاکستان اعلام کرده مجوز صعود را دیده است، عنوان کرد: مجوز صعود از نظر فدراسیون ایران، قوانین و مقررات خاصی دارد که هرکسی بخواهد از امکانات دولتی در آن کشور میزبان برای صعودش استفاده کند باید این مجوز را بگیرد اما برای ما که نمی‌خواستیم از امکانات دولتی استفاده کنیم این مجوز نیاز نبود و تنها مجوز نیاز بود که برای صعود در پاکستان گرفته می‌شد. هر تیمی برای صعود می‌تواند مجوز لازمش را در کشور میزبان بگیرد.

بختیاری خاطرنشان کرد: مشکل بزرگ ما این است که هنوز هم نمی‌دانیم این عزیزان کجا هستند و آیا در محلی که سیگنال قبلی رسیده بود حضور دارند یا خیر. تمام دانسته‌های ما در حد حدسیات است؛ چرا که ممکن است آن سیگنالی که دریافت کردیم تنها بر روی حادثه به دست آمده باشد.  وی ادامه داد: وظیفه‌ی ما این بوده که برای یافتن آنها هر کاری انجام دهیم و برای این کار بهترین‌ها را استفاده کردیم و به خدمت گرفتیم .

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1392/05/02ساعت 16:33  توسط اورست  | 

کوهستان «پامیر» در فهرست میراث جهانی به ثبت رسید

به گزارش باشگاه خبرنگاران: "جهانگیر صدیراف"مسئول روابط بین‌المللی وزارت فرهنگ "تاجیکستان" گفت: منطقه‌ای که با نام پارک ملی یاد می‌شود در سی‌وهفتمین مجمع کمیته میراث جهانی یونسکو در شهر "پنوم پن" کامبوج وارد فهرست میراث جهانی شد.

نمایندگان ژاپن، استنوی، آلمان، امارات متحده عرب، روسیه، الجزایر، کامبوج و فرانسه از درخواست این کشور پشتیبانی کرده‌اند.

وی افزود: منطقه کوهستانی پامیر که تحت حمایت "یونسکو" سازمان ملل قرار گرفته با مساحتی بیش از پنج میلیون هکتار است و در ناحیه شرق "تاجیکستان" و در ماورای کوه‌های "اوراسیا" واقع شده است. بخشی از کوهستان این منطقه ارتفاع بیش از هفت هزار متر از سطح دریا دارد که قله آن همیشه منجمد است.

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه 1392/04/19ساعت 13:57  توسط اورست  | 

مطالب قدیمی‌تر